Η αναγκαιότητα του πολιτισμού στη ζωή μας και ο ρόλος των τοπικών πολιτιστικών συλλόγων

Τα χρόνια περνούν, μαμά… Τραγουδά η Χαρούλα Αλεξίου και καθημερινά συνειδητοποιούμε πόσο αληθινός ο στίχος και τολμώ να προσθέσω ότι τελευταία περνούν πολύ γρήγορα. Το αποτύπωμά μας πάνω σε τούτο τον τόπο που ζούμε, συνειδητό η μη ( ο καθένας μας αλλά πολύ περισσότερο η ιστορία θα το κρίνει και θα το καταγράψει αυτό…) είναι η παρακαταθήκη μας και η συμβολή μας στα δρώμενα για όσους διάγουν δημόσιο βίο και στην καθημερινότητά, τόσο την δική μας όσο και των επόμενων γενεών, για όλους εμάς τους υπόλοιπους.

Η μεγάλη μας ακαδημαικός και ποιήτρια Κική Δημουλά αναφέρει «Φύλαγέ μου, Θεέ μου, τουλάχιστον όσα έχουν πεθάνει» και εγώ, τολμω (και εδώ) ασεβής και μικρός να παραφράσω και να πω: «Φύλαγέ μου, Θεέ μου, τουλάχιστον όσα δεν θα πεθάνουν ποτέ». Όλα όσα βρήκαμε, όλα όσα αγγίξαμε, όλα όσα μας εξιστόρησαν, όλα όσα μάθαμε και άλλα τόσα που μείνανε κρυφά. Πολιτισμός. Πολιτισμός και ιστορία. Πολιτισμός και ζωή.

Προσπαθώ να καταγράψω μερικές σκέψεις μου για την αναγκαιότητα του πολιτισμού στη ζωή μας και τον ρόλο των τοπικών πολιτιστικών σωματείων. Όντας «ξένος» στο νησί τη Χίου, φέρνω μαζί μου ένα λιθαράκι από τον τόπο καταγωγής μου, από τον τόπο των προγόνων μου. Το ότι θα παραμείνω για πάντα ξένος σε αυτόν το τόπο ακόμα και αν τα κόκκαλά μου τα αγκαλιάσει η Χία γη, είναι στάση ζωής των ανθρώπων του τόπου και όχι δική μου επιλογή. Οι ταμπέλες όμως είναι για να μπαίνουν….

Οι περισσότεροι πιθανόν γνωρίζετε ότι πολιτισμός είναι το σύνολο των υλικών, πνευματικών, τεχνικών επιτευγμάτων και επιδόσεων, που είναι αποτέλεσμα των δημιουργικών δυνάμεων και των ικανοτήτων του ανθρώπου και που εκφράζεται ιστορικά στους τύπους και στις μορφές οργάνωσης και δράσης της κοινωνίας καθώς και στη δημιουργία (υλικών και πνευματικών) αξιών.

Επίσης οι περισσότεροι γνωρίζετε ότι οι Πολιτιστικοί σύλλογοι ενός τόπου είναι φορείς που με τις πολιτισμικές τους δράσεις προσφέρουν όλη εκείνη την ατμόσφαιρα και το περιβάλλον, ώστε οι δημιουργικές δυνάμεις και ικανότητες του κόσμου να βρίσκουν τρόπους έκφρασης. Όλοι σχεδόν οι Σύλλογοι που ασχολούνται με τα κοινά, έχουν ως επιθετικό ή επεξηγηματικό προσδιορισμό το “Πολιτιστικός”. Υπάρχει βέβαια και το παράδοξο, όπου σε βαθμό υπερβολής – ίσως και άγνοιας, δεδομένου ότι οι περισσότεροι από τους συλλόγους ιδρύθηκαν από την αγάπη ανθρώπων για τον τόπο τους, ανεξάρτητα από μορφωτικό και βιωτικό επίπεδο,  με την προσθήκη του “Εκπολιτιστικός”, εκβιάζοντας ή βιάζοντας από άγνοια την ελληνική γλώσσα,  δίκην ιεραποστόλων που εκπολιτίζουν άξεστους αγρίους ή υποδεέστερους πολιτιστικά ανθρώπους.

Μια κοινωνία με στοιχειώδη οργάνωση, δύναται να απαιτεί από τα εντεταλμένα και αρμόδια όργανά της Πολιτείας και τους θεσμικούς φορείς να προσφέρουν στη δημιουργία πολιτιστικών αγαθών. Οφείλουν επίσης να καταγράφουν, να ενισχύουν, να προωθούν, να διαδίδουν, να στηρίζουν, να προφυλάσσουν και κυρίως να προστατεύουν την παραγωγή των πολιτιστικών αγαθών των μελών της. Εξ άλλου, έτσι δημιουργείται και μία αέναη ροή πολιτιστικής ιστορίας, ένα συνεχές ιστορικό αποτύπωμα, που θα κληρονομήσουν ως παρακαταθήκη οι νεότεροι.

Θα προσέθετα εδώ χωρίς ίχνος υπερβολής, ότι οι Σύλλογοι, ως κοινωνικοί φορείς, θα πρέπει να έχουν όχι μόνον την απαίτηση από την Πολιτεία να προστατεύει το πολιτιστικό περιβάλλον, αλλά και την υποχρέωση να ελέγχουν την κάθε προσπάθεια και μορφή αλλοίωσής του από παρεμβάσεις, θεσμικές ή εξωθεσμικές. Και αυτό αφορά όλα τα επίπεδα και τις παραμέτρους πολιτισμού. Από τις μικρές και μεγάλες λεπτομέρειες του φυσικού περιβάλλοντος, από την προστασία του δομημένου περιβάλλοντος και της πολιτιστικής κληρονομιάς των προγόνων μας, έως την κοινωνική αλληλεγγύη και την επικάλυψη των αντίστοιχων κενών που αφήνουν οι κεντρικές και περιφερειακές διοικήσεις, λόγω αδιαφορίας, αμέλειας ή αδυναμίας.

Στη χώρα μας με την μακρά ιστορία και παράδοση, είναι καθήκον όλων μας, ατομικά και συλλογικά να πράττουμε τα μέγιστα για την προστασία του δομημένου πολιτιστικού μας πλούτου. Ένας πλούτος που σχεδόν καθημερινά διώκεται, καπηλεύεται και φθείρεται είτε από άγνοια, είτε από μεγαλομανία, είτε από την επικράτηση μίας άκρατης εμπορικο-τουριστικής λογικής, είτε από την επιβολή ανιστόρητων προσωπικών επιλογών.

Σας άρεσε; Μοιραστείτε το στα Social Media:

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *